ประชาชนบางคนคิดว่า
บางที อาจเกิดปาฎิหาริย์ที่สิ่งศักดิ์สิทธิ์จะช่วยคนดีให้ตกน้ำไม่ไหล
ท่านอาจติดอยู่ที่ใดที่หนึ่งแล้ว​กำลังรอคอยความช่วยเหลือด้วยความหิวโหยก็ได้
ฉะนั้น จึงนำเอาข้าวห่อด้วยใบไม้ที่ขึ้นอยู่แถวริมฝั่งน้ำนั้น​
ไปวางไว้ตามเกาะแก่งต่างๆ ที่คาดว่าสายน้ำจะพัดพาท่านมาถึง​
ชาวบ้านต่างรอคอยด้วยความหวังว่าสักวันหนึ่ง ท่านจะมีชีวิตรอดกลับมา
แต่ก็คอยแล้ว​...​คอยเล่า​ ​คอยแล้ว​...​คอยเล่า
ก็ไม่เห็นท่านย้อนกลับมาอีกเลยกระทั่งครบรอบปีที่ท่านหายลับไปกับสายน้ำ
ประชาชนต่างยังระลึกถึงท่านไม่สร่างซา
จึงพากันห่อข้าวด้วยใบไม้พายเรือออกไปตามหาท่านอีก

ประชาชนประพฤติปฏิบัติเช่นนี้เป็นประจำทุกปี
จนกลายเป็นประเพณีในการพายเรือ​
นำข้าวห่อด้วยใบไม้​ไปเซ่นไหว้คาราวะดวงวิญญาณของชวีเอวี๋ยน
และสืบสานประเพณีอันดีงามนี้มาอย่างยาวนานมากกว่าสองพันปี
ซึ่งแสดงให้เห็นถึงจิตใจของประชาชนที่ยกย่องนับถือคนดีคนหนึ่ง
ถึงแม้ท่านจะสิ้นบุญไปนานแล้วก็ตาม ก็ยังคงมีผู้คนกราบไหว้บูชาไม่มีวันลืม

ด้วยความที่ท่านชวีเอวี๋ยน ปราดเปรื่องเก่งกาจในการเขียนบทกวีเป็นยิ่งนัก
ในวันคล้ายวันสิ้นบุญของท่าน จึงได้รับการยกย่องให้เป็นวันกวีอีกด้วย​
(วันกวี เรียกเป็นภาษาจีนกลางว่า "ซื่อเหยินเจี๋ย" )
ชาวจีนบางกลุ่มจึงมีการจัดประกวดแต่งบทกวีรักชาติหรือบทกวีเพื่อชีวิต
เพื่อรำลึกเหตุการณ์สำคัญตามประเพณีนี้
แต่ประชาชนบางแห่งไม่รับรู้เรื่องราวที่น่าจดจำด้วยความสะเทือนใจนี้ก็มีเช่นกัน
อาทิ เห็นมีการแข่งขันพายเรือก็ได้แต่นึกว่าเป็นเทศกาลที่สนุกสนาน
ซึ่งก็มีบางแห่งที่มีการเฉลิมฉลองกันครึกครื้น

ท่าน​ ​ชวี​เอวี๋ยน​ ​มี​โอกาส​ได้​กลับ​เข้า​รับราชการ​ใหม่​อีกครั้ง​ใน​รัชกาลต่อมา
กษัตริย์​หรือ​ฮ่องเต้​ใหม่​ผู้​มี​ความ​หยิ่งยะ​โสโอหัง​
​เป็น​ลูกไม้หล่น​ไม่​ไกล​ต้น​ ​จาก​พระราชบิดาฉู่​ไฮว๋อวั๋ง​ ​องค์นี้
มีพระนามว่า​ "อิ่งเซียงอวั๋ง" ทรงมีอุปนิสัยไม่แตกต่างจากพระราชบิดากล่าวคือ​
ไม่ค่อยปรีชาสามารถชาญฉลาดด้วยปัญญา
พระองค์ทรงรับสั่งเนรเทศท่านชวีเอวี๋ยนให้ไปไกลสุดกู่ไกลกว่าเมื่อครั้งบิดาของตนเนรเทศไป
ฉะนั้น ไม่นานต่อมา แคว้นหรือรัฐฉู่จึงตกต่ำลงทุกวันๆ
เหตผลง่ายๆ ก็คือขุนนางที่อยู่ในราชสำนักเป็นขุนนางกังฉินเสียมากกว่าขุนนางตงฉิน
และไม่นานต่อมา  แคว้นหรือรัฐฉู่ก็ถูกรัฐฉิน รัฐแห่งอภิมหาอำนาจ​
เขมือบเป็นภักษาหาร​ล่มสลายหายไปจากประวัติศาสตร์จีนในบัดดล

ฝ่ายท่านชวีเอวี๋ยน เมื่อครั้นถูกเนรเทศไปตกระกำลำบากอยู่เมืองกันดารแถบแม่น้ำมี่หลัวเจียง
หากแต่ยังเป็นห่วงกังวล ติดตามข่าวคราวของบ้านเมืองอยู่เสมอ
เมื่อทราบว่ารัฐฉู่อยู่ในสภาพสิ้นหวัง พลันรู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง
เขียนคำกลอนระบายความอัดอั้นตันใจไว้เป็นเพลงยาว ซึ่งมีข้อความโศกเศร้าสะเทือนใจมาก
เพลงยาวนี้มีชื่อเสียงมาก มีชื่อเพลงว่า "หลี​เซา" ซึ่งหมายถึง "นิราศทุกข์" นั่นเอง
หลังจากแต่งเพลงยาวแล้ว ท่านก็เกิดความคลุ้มคลั่งเสียใจอย่างถึงที่สุด
ที่ไม่อาจกอบกู้รัฐฉู่ให้พ้นจากความหายนะได้
ท่านจึงตัดสินใจปลิดชีวิตตนเองทิ้งด้วยความที่ท่านไม่อยากอยู่เป็นข้าสองเจ้าบ่าวสองนาย​
เหมือนพวกแปรพักตร์เปลี่ยนพรรคได้เรื่อยๆ
ประมาณว่าได้ยินใครเคาะกะลาล่อหมาหิว  ก็วิ่งตัวปลิวไปซบด้วยการเก็บอุดมการณ์ใส่ลิ้นชักไว้ก่อน

ท่านชวีเอวี๋ยน เดินลุยลงแม่น้ำมี่หลัวเจียงที่เชี่ยวกรากในวันที่  5  เดือน  5 .........
โดยหายลับไปในสายน้ำที่ไม่มีวันไหลกลับคืนมา
ชาวบ้านย่านนั้น​เมื่อทราบข่าวท่านเดินหายลงไปในน้ำ  ต่างรีบพากันวิ่งมาช่วย
..........................................................................​แต่ก็ไม่ทันการ
บางคนรีบนำเรือแล่นฝ่าสายน้ำที่กำลังเอ่อท่วมท้นตามเทศกาลน้ำหลากออกตามหาท่าน
แต่ก็​...........................................................​ไม่พบวี่แววของฌีหยวนแม้แต่น้อย